Łąka

Kołyszę się gdzieś pośród bezkresnej zieleni łąk, w rytmie

spokojnej muzyki.

Wiatr kołysze kolorowy pył.

Powietrze pełne jest dmuchawcy, zapachu ziemi, traw

i deszczu.

Gdzieś w oddali widzę rozmyte kolory wrzosów i maku.

Nad moją głową czas zmienia odcienie nieba.

Czasem jest lazurowe, płyną po nim białe obłoki, stróżki

słońca muskają moją twarz.

A gdy jest stalowoszare, gromadzi się na nim mnóstwo

sinych i gniewnych chmur.

Błyski rozdzierają niebo z hukiem.

Krople deszczu spływają po mojej twarzy,

lecz nie szukaj tam łez, bo ich nie znajdziesz.

Bedę tak się kołysać, w rytmie tej muzyki.

Ta łąka jest mi tak bliska.

I choć brakuje na niej śpiewu ptaków, jest

taka piękna.

Wszystko jest tu tylko moje, niezależnie od tego

jak bardzo przypomina mi Ciebie.

Ale ta pamięć nie boli, wcale nie chcę zapomnieć.

To mój świat, bo na nasz jest jeszcze za wcześnie.